“तिमीले तिक्तताले भरिएको झोला बोकेको छौ। म त्यही तिक्तता चिर्न सकूँला कि भन्ने आशाले भरिएको झोला बोकेको छु।”
हो, तिमीले भन्यौ — म झोले हुँ। तर म भन्छु — म त्यो रैती हुँ, जसले राज्यप्रेम बोकेको छ, र जसको राजा राष्ट्रको रक्षक हो। म स्वीकार्छु — मलाई राजा सहितको रैती हुनु स्वीकार्य छ, तर पार्टीको नाममा गरिएको राष्ट्रघात कहिल्यै स्वीकार्य छैन।
तिमीले सपना देख्यौ — समानताको, समृद्धिको, परिवर्तनको। तर त्यो सपना जब दलको स्वार्थमा बिग्रिन्छ, विदेशी इसारामा बिक्छ, तब त्यो सपना देशघातमा रूपान्तरित हुन्छ। त्यसैले आज हामी भन्न बाध्य भएका छौं —
राजा रहँदा राष्ट्र रहन्थ्यो। दलहरू आए, राष्ट्र हराउँदै गयो।
तिमीले झोला बोक्यौ — आदर्शका कागज बोकेर। तर ती आदर्श कहिले भ्रस्टाचारको गन्धमा बिलाए, कहिले विदेशी दूतावासमा साटिए। र जनता, जसको नाममा तिमीले त्यो झण्डा फहरायौ, आज भोकभोकै विदेश पलायन हुन बाध्य छन्।
म सम्झन्छु —
-
श्री ५ पृथ्वीनारायण शाहले भनेका थिए: “नेपाल चार जात छत्तीस वर्णको साझा फूलबारी हो।”
-
श्री ५ महेन्द्रले देशव्यापी विकासका मूलबाटाहरू खनेका थिए।
-
श्री ५ वीरेन्द्रले विश्वशान्ति र सार्वभौमसत्ता जोगाउन युगान्तकारी कदम चालेका थिए।
तर गणतन्त्र आउँदा —
देश स्वाभिमानहीन बन्यो,
नेता सौदाबाजीकर्ता भए,
र जनता बिचलित भए।
त्यसैले म पुनः भन्छु —
मलाई राजा सहितको रैती हुनु स्वीकार्य छ। किनभने राजा त राष्ट्रका लागि हुन्छ। तर दलका झोले, तिमीहरूले पोषित दलगत राष्ट्रघात म कहिल्यै स्वीकार्न सक्दिन।
तिमीले आन्दोलन गर्यौ, तर आन्दोलनपछि नेताहरूले जनतालाई बिर्से। र म, जसले राज्यलाई आस्था र उत्तरदायित्वले हेर्छु, आज प्रश्न गरिरहेको छु:
-
तिमीहरूका आन्दोलनले सिमाना किन खुम्चायो?
-
तिमीहरूका झण्डाले किन धर्म, संस्कृति र स्वाभिमान लुटायो?
-
तिमीहरूको घोषणापत्रले किन भ्रष्टाचारलाई कानुनीता दियो?
म राजा भएको देशमा जन्मन चाहन्छु, जहाँ राजा जनताको ढाल हो। तर दलका नाममा भएको बेतालताको दलदलमा म मेरा सन्तानहरूलाई डुबाउन चाहन्न।
म विश्वास गर्छु —
-
राजा राष्ट्रको प्रतीक हो, दल स्वार्थको।
-
राजा उत्तरदायित्व हो, दल अवसरवाद।
-
राजा परम्परा र भविष्य दुवैको रक्षक हो, दल केवल चुनावी फसाद।
त्यसैले,
म राजा सहितको रैती हुँ — स्वाभिमानी रैती। म दलको राष्ट्रघाती मानसिकताको गुलाम होइन।
म आफ्नो झोला भरिरहेछु — केवल इतिहासका गौरवशाली पानाहरूले, संस्कृतिका सुगन्धले, र भविष्यका उज्याला सपनाहरूले।
अन्तमा —
“सपना त सबैले देख्छन्। तर सपनालाई राष्ट्रघातबाट जोगाउन सक्ने साहस चाहिन्छ। त्यो साहस राजा बोकेको छ। र म त्यो राजा सहितको रैती बन्न गौरव गर्छु।”
